جریان آنلاین: چند وقت پیش پس از مدتی برای هواخوری به پارک جنگلی چیتگر رفتم؛ جایی که خاطره درختان بلند کاج و سرسبزی چشم‌نوازش در ذهن بسیاری از تهرانی‌ها باقی مانده است. اما این بار با صحنه‌ای روبرو شدم که باورکردنی نبود؛ زمینی لخت و خشکیده، تنه‌های بریده و کنده‌هایی که جای درختان تنومند را گرفته بودند. پرسشی که ذهنم را رها نمی‌کرد این بود که چگونه درختی مقاوم مانند کاج، که در برابر کم‌آبی و آفات سرسخت است، این‌گونه از پای درآمده است؟
پاسخ این پرسش را باید در جدال میان دو نهاد جست‌وجو کرد. شهرداری تهران خشکیدگی درختان چیتگر را نتیجه شهرسازی دهه هشتاد و اوایل دهه نود در منطقه ۲۲ می‌داند و سخنگوی آن تأکید می‌کند که این مشکلات ارتباطی به شرایط فعلی ندارد و در پنج سال گذشته کاشت نهال‌های جدید در دستور کار بوده است. در مقابل، مهدی چمران رئیس شورای شهر تهران احتمال می‌دهد خشک شدن درختان مربوط به دو سال پیش باشد و می‌گوید برخی درختان به دلیل کم‌آبی و برخی به علت شرایط سنی دچار بیماری شدند و حذف آنها ضروری بود. وی تأکید می‌کند که سازمان منابع طبیعی نیز در حذف درختان نقش داشته و این کار با هماهنگی دو نهاد انجام شده است.
اما مهدی بابایی، نایب رئیس کمیسیون سلامت و محیط زیست شورای شهر تهران، روایت دیگری دارد؛ وی تعلل سازمان منابع طبیعی را عامل گسترش آفت در دو بوستان چیتگر و سرخه‌حصار می‌داند و می‌گوید شهرداری برای آغاز اقدامات لازم ناچار به استفاده از ظرفیت قوه قضائیه شد.
رضا بیانی، مدیرکل منابع طبیعی استان تهران نیز در واکنش به این اظهارات، بر اساس ماده سه قانون حفاظت و بهره‌برداری از جنگل‌ها، احاله مدیریت این عرصه به شهرداری را به منزله تفویض تمام وظایف از جمله عملیات بهداشتی و آبیاری به آن نهاد می‌داند. وی مهم‌ترین علت خشکیدگی را کم‌آبی عنوان می‌کند و می‌افزاید عملیات بهداشتی و پرورشی در سال‌های گذشته انجام نشده بود.
به گفته بیانی، منابع آبیاری پارک چیتگر در مقطعی به بیست لیتر بر ثانیه کاهش یافت، هرچند اکنون به حدود یکصد و هفتاد لیتر بر ثانیه رسیده است. وی تأکید می‌کند که تاکنون بیست و پنج هزار اصله درخت آلوده قطع شده و حدود هفت هزار اصله دیگر نیز باید حذف شود. در مقابل، بنابر اظهارات وی شهرداری بیست و هفت هزار اصله درخت با بن چهار ساله کاشته است.
آنچه در این میان روشن است، این است که اختلاف نظر میان دو نهاد بر سر مسئولیت، نه تنها به نفع درختان تمام نشده، بلکه به گسترش تخریب انجامیده است. در شهری که هر درخت آن نقشی حیاتی در کاهش آلودگی هوا ایفا می‌کند، جنگل چیتگر قربانی بازی مقصر‌یابی میان سازمان‌ها شده است؛ در حالی که شهروندان تنها نظاره‌گر نابودی یکی از ارزشمندترین سرمایه‌های زیست‌محیطی پایتخت هستند.
پایگاه خبری جریان/ جریان آنلاین
