جریان آنلاین: نئاندرتال‌ها حدود چهل هزار سال پیش از روی زمین ناپدید شدند و معمای انقراض آنها همچنان یکی از بحث‌برانگیزترین پرسش‌های دیرین‌شناسی باقی مانده است.
برای سال‌ها یکی از فرضیه‌های غالب این بود که این خویشاوندان نزدیک انسان پیش از ناپدید شدن جمعیتی بسیار کوچک و منزوی شده بودند و ازدواج با خویشاوندان نزدیک، تنوع ژنتیکی آنها را به شدت کاهش داده و این نسل را در برابر بیماری‌ها و تغییرات محیطی آسیب‌پذیر کرده بود. اما پژوهش جدیدی که بر روی DNA بیست و هفت بقایای نئاندرتال از محوطه‌های بلژیک و فرانسه انجام شده، تصویر متفاوتی را ترسیم کرده است.
نتایج این تحقیق که در نشریه New Scientist منتشر شده، نشان می‌دهد بسیاری از این افراد که برخی از آنها کمتر از پنجاه‌ودو هزار و پانصد سال پیش می‌زیسته‌اند خویشاوند نزدیک یکدیگر نبوده‌اند و احتمالاً بخشی از جمعیت‌هایی بزرگ‌تر و به‌هم‌پیوسته‌تر بودند.
به بیان دیگر، دست‌کم برخی از آخرین نئاندرتال‌ها پیش از ناپدید شدن، از نظر ژنتیکی در حال فروپاشی نبودند. این یافته پرسش را به جای دیگری می‌برد: اگر ضعف ژنتیکی عامل اصلی نبود، پس چه چیزی آنها را از میان برد؟
تغییرات شدید آب‌وهوایی، رقابت با انسان خردمند و عوامل جمعیت‌شناختی از نظریه‌های رایج در این زمینه هستند اما هنوز اتفاق‌نظری درباره سهم هر یک وجود ندارد. نکته جالب‌تر اینکه تحقیقات جدید حتی نشان می‌دهد آخرین نئاندرتال‌ها یک جمعیت یکپارچه و واحد نبوده‌اند و برخی گروه‌ها ممکن است برای مدت‌ها از دیگر جمعیت‌ها جدا مانده و سرنوشت متفاوتی را تجربه کرده باشند.
شاید به جای پرسش از یک عامل واحد، باید پرسید چه مجموعه‌ای از عوامل باعث شد جمعیت‌های مختلف نئاندرتال در زمان‌ها و مکان‌های گوناگون، به تدریج ناپدید شوند.
نئاندرتال‌ها هرچند از روی زمین رفتند اما کاملاً ناپدید نشدند. آمیزش آنها با انسان‌های مدرن بخشی از میراث ژنتیکی‌شان را در DNA بسیاری از انسان‌های امروزی باقی گذاشته است.
داستان پایان آنها احتمالاً بسیار پیچیده‌تر از قربانی شدن صرف در برابر ضعف ژنتیکی، تغییرات آب‌وهوایی یا ورود انسان‌های مدرن است و همچنان نیازمند کاوش‌های بیشتر است.
پایگاه خبری جریان/ جریان آنلاین
