●هدف ایرانخودرو؛ افزایش داخلیسازی [اینووی] به ۶۰ درصد در یک سال ●راه برون رفت از ناترازی انرژی خروج از مصرف سوخت فسیلی است ●پایان زودهنگام یک تفاهمنامه/ هنوز زمانی برای مذاکرات هست ●افتتاح ۱۱ هزار و ۷۳۳ پروژه و گسترش حمایتهای بیمهای/ اجرای طرح های خانواده محور ●سردار شکارچی: تکرار حماقتهای آمریکا ضربات کوبندهتر ایران را به دنبال دارد
به گزارش جریان آنلاین ؛ مهرداد فرهمند تحلیلگر شبکههای فارسیزبان خارجی و خبرنگار BBC فارسی در صفحه شخصیاش در توییتر بهنقد بیعفتی و بیادبی اغتشاشگران ایران در اغتشاشات زن زندگی آزادی و دیماه ۱۴۰۴ پرداخت و چنین نوشت:
پیش از آن که از ایران مهاجرت کنم، بهزبانآوردن دشنامهای رکیک جنسی در فضای عمومی به طبقه پایین فرهنگی تعلق داشت؛ اما این طبقه هم در کاربرد چنین دشنامهایی، اصولی را رعایت میکرد. لاتترین و بیادبترین افراد در حضور زنان و کودکان کلمات رکیک جنسی به کار نمیبردند.
هشدار «زن و بچه رد میشه» را لاتها ابداع کردند نه فرهیختگان. چنین دشنامگوییهایی خاص مردان بود. زنانی را که این کلمات را به کار میبردند، تنها در جاهایی مانند شهر نو میشد یافت. هم بهعنوان شهروند عادی و هم بهعنوان خبرنگار، در انواعواقسام کشورها شاهد تظاهرات بودهام.
از انقلاب ۱۳۵۷ که در کودکی شاهدش بودم و جنبش دانشجویی تیر ۱۳۷۸ تا انقلابهای عربی که در متنش زیستم و تظاهرات در انگلستان و اسپانیا و ایتالیا و سوییس و بلژیک و ترکیه و تظاهرات فلسطینیان در سرزمینهای اشغالی، هم تظاهرات مسالمتآمیز دیدهام و هم تظاهرات خشونتباری که از میدان جنگ ترسناکتر بود.
در هیچکدام از اینها دشنامهای رکیک چه از نوع جنسی و چه غیرجنسی نشنیدم. در مورد انقلاب ۱۳۵۷ اگر خودتان در آن زمان نبودید، میتوانید از پدر و مادرهایتان بپرسید. این دشنامها در قالب شعار در جنبش ۱۴۰۱ بسیار شگفتزدهام کرد، بهویژه که به نام زن، زندگی، آزادی به راه افتاد و نام یک دختر بر خود داشت. همان زن و همان دختری که فرهنگ ایرانی همیشه اقتضا میکرد حتی اراذلواوباش هم با او باادب سخن بگویند، چه رسد به کاربرد زشتترین دشنامهای جنسی و زنستیز.
این دشنامها در ۱۴۰۱ ظهور کرد و در آغاز در حاشیه بود. در تظاهرات خارج از کشور بیشتر به کار رفت و در جاهایی همچون ترکیه، کاملاً شعار محوری شد. در ۱۴۰۴ همهجا از حاشیه به متن آمد و از شعارهای اصلی تظاهرکنندگان در داخل و خارج از کشور شد.
میگویند جمهوری اسلامی مردم را به اینجا رسانده و چنین بلایی بر سر فرهنگ ایرانیان آورده. بسیار خوب. چرا وقتی میگوییم مداخله نظامی خارجی ممکن است بلای سوریه و لیبی و عراق را بر سر ایران بیاورد، میگویید ایرانیان بافرهنگاند و فرهنگ هزاران ساله دارند و متفاوت از مردمان کشورهاییاند که مرزهایشان را با خطکش کشیدهاند. این چه فرهنگ هزارانسالهای است که جمهوری اسلامی در چند دهه توانست زیر و رویش کند و اثری از ادب ایرانی باقی نگذارد؟ آیا در اوج جنگ خانمانبرانداز در سوریه و نسلکشی در غزه یک ویدئو از یک سوری یا فلسطینی دیدید که در آن فحش خواهر و مادر نثار باعثوبانی جنگ کرده باشند؟
شما که خودتان را از سوری و فلسطینی برتر میدانید چطور هنوز جنگندیده، فرهنگتان را در توالت انداخته و سیفون را کشیدهاید؟
در این میان، رفتار کسانی قابلتوجه است که عنوان نخبه و جامعهشناس بر خود گذاشتهاند. میگویند مردم خشمگیناند و حق دارند خشمشان را اینگونه خالی کنند.
جالب است تا همین چند سال پیش اگر کسی عباراتی همچون «خالهزنکی» یا «مرد باش» به کار میبرد، این «نخبگان» و «جامعهشناسان» فریادشان به هوا میرفت که شرم بر شما باد! این چه سخنان زشت و جنسیتزدهای است، اما امروز در برابر زشتترین دشنامهای حاوی عبارات زنستیزانه، توجیه میکنند که حق مردم است. حتی تجویز و تشویق هم میکنند.
درباره کودک پرخاشگر میگویند سببش تنش و خشونت در خانواده است. میکوشند این کودک را درمان کنند نه اینکه به ادامه پرخاشگری تشویق کنند. سنگ به دست او نمیدهند بگویند آفرین خوب کاری میکنی، بزن و بشکن و فحش بده و خراب کن، پرخاشگر بمان و پرخاشگرتر شو که پرخاشگری حق توست و نیکوست. دوست عزیز، شما نخبه و جامعهشناس نیستی، موجسواری. شما از روش علمی پیروی نمیکنی، دنبال بوی کباب به راه افتادهای. غافل از اینکه خر داغ میکنند.
