●لندکروزر کوچک تویوتا متولد شد؛ توانایی فوقالعاده FJ در آفرود ●حسینی: مدیریت داخلی و دیپلماسی فعال هزینه تحریمها را کاهش میدهد ●کلاهدوزان: زیست عفیفانه هویتی مستقل از مسائل جنسی به زن میدهد/با بیحجابی سازمان یافته باید مقابله کرد ●افتتاح ۱۱ هزار و ۷۳۳ پروژه و گسترش حمایتهای بیمهای/ اجرای طرح های خانواده محور ●پازوکی: پایان هرچه سریعتر جنگ بهنفع منافع ملی ایران است
جریان آنلاین: بسیاری از عوامل اصلی نابینایی برگشتناپذیر در جهان مانند گلوکزم (آبسیاه) و دژنراسیون ماکولا (تباهی لکه زرد وابسته به سن) یک مشکل مشترک دارند: تجمع مایع، مواد زائد و بقایای التهابی در بخش پشتی چشم. بااینحال، دانشمندان برای چندین دهه درک روشنی از چگونگی پاکسازی این مواد توسط چشم نداشتند. پژوهش جدیدی از دانشگاه بریتیش کلمبیا و دانشگاه تورنتو، چیزی را شناسایی کرده که به نظر میرسد قطعه گمشده این معما باشد؛ یک سیستم تخلیه مواد زائد که پیشازاین ناشناخته بود و در بخش پشتی چشم قرار دارد.
دکتر نیرو گوپتا استاد و رئیس بخش چشمپزشکی و علوم بینایی دانشگاه بریتیش کلمبیا دراینباره گفت: شبکیه یکی از فعالترین بخشهای بدن از نظر سوختوساز است و بهطور مداوم محصولات جانبی تولید میکند که باید پاکسازی شوند. این کشف به توضیح چگونگی تخلیه این مواد زائد توسط چشم کمک میکند و نوید میدهد که شیوه تفکر و درمان ما درباره طیفی از بیماریهای چشمی را تغییر دهد.
بیماریهایی مانند آبسیاه، تباهی لکه زرد و اختلالات شبکیه، همگی با تجمع مایع، انباشته شدن مواد زائد متابولیکی، استرس بافتی و التهاب مرتبط هستند. تباهی لکه زرد مرتبط با سن بهتنهایی حدود ۲.۵ میلیون نفر در کانادا را تحت تأثیر قرار میدهد. کشف مسیر خروج لنفاوی خلفی چشم (POLO) نشان میدهد که یک سیستم طبیعی مسئول پاکسازی این مواد وجود دارد و فرصتهای جدیدی را برای بهرهگیری از این سیستم بهمنظور درمان بیماریها ایجاد میکند.
گوپتا افزود: این کشف یک چارچوب کاملاً جدید برای درک این بیماریها و یک هدف بالقوه برای نمایش دارویی در اختیار ما قرار میدهد. اکنون پرسش این است که چگونه میتوانیم این سیستم پاکسازی را تقویت کنیم یا از آن برای درمان یا حتی پیشگیری از بیماری بهره ببریم.
به گزارش ایسنا؛ برای بیش از یک قرن، تصور میشد چشم فاقد سیستم لنفاوی است؛ سیستمی که در تقریباً همه اندامهای دیگر بدن وجود دارد و به تنظیم مایعات، حذف مواد زائد و پشتیبانی از عملکرد ایمنی کمک میکند. گوپتا و دکتر ینی یوجل استاد و مدیر بخش آسیبشناسی چشم دانشگاه تورنتو، در سال ۲۰۰۹ شروع به چالش کشیدن این دیدگاه کردند. آنها در آن زمان یک مسیر تخلیه مرتبط با سیستم لنفاوی در بخش جلویی چشم کشف کردند که آن را مسیر یوولنفاتیک نامیدند. بااینحال، بخش پشتی چشم، جایی که بسیاری از بیماریهای نابیناکننده ریشه دارند، تا حد زیادی بررسی نشده باقی مانده بود.
برای کشف مسیر POLO، این گروه از تصویربرداری پیشرفته در موشها استفاده و ام آرآی، فلورسانس نزدیک به مادونقرمز و تحلیل میکروسکوپی را با یکدیگر ترکیب کرد. آنها مولکولهای ردیاب فلورسنت را به فضای باریکی در بخش پشتی چشم وارد و حرکت آنها را در زمان واقعی دنبال کردند. این کار به آنها اجازه داد رگهای لنفاوی کوچکی را در مشیمیه، یک لایه نازک زیر شبکیه، شناسایی کنند. مایع از بخش پشتی چشم به سمت بافتهای اطراف کاسه چشم تخلیه شد و در عرض چند دقیقه به غدد لنفاوی مجاور رسید؛ غددی که چشم را به سیستم لنفاوی گستردهتر بدن متصل میکنند.
پژوهشگران تأکید کردند که برای درک نحوه عملکرد این مسیر لنفاوی در انسان و چگونگی هدف قرار دادن آن با درمانها، به تحقیقات بیشتری نیاز است. بااینحال، این کشف میتواند در آینده به بهبود رساندن داروها به بخش پشتی چشم، توسعه نمایش جدیدی که تخلیه مایع را تقویت میکنند و درک عمیقتر اینکه فشار، التهاب و پویایی مایعات چگونه در از دست دادن بینایی نقش دارند، کمک کند. گوپتا در پایان گفت: این یک کشف بنیادی است که نشان میدهد چشم آنطور که پیشتر فکر میکردیم، یک سیستم بسته نیست. این کشف یک نقشه جدید، یک سازوکار جدید و مجموعهای جدید از پرسشها را برای بررسی در اختیار ما قرار میدهد.
پایگاه خبری جریان/ جریان آنلاین
