●راه آهن ایران با ریلهای ذوب آهن اصفهان به پایتخت عراق میرسد ●مدیرعامل شرکت برق حرارتی کشور: نخستین نیروگاه زمینگرمایی ایران به ظرفیت ۵.۴ مگاوات وارد مدار تولید شد ●افتتاح ۱۱ هزار و ۷۳۳ پروژه و گسترش حمایتهای بیمهای/ اجرای طرح های خانواده محور ●امید به مذاکره در وضعیت زرد/ سایه تعادل ناپایدار بر تنشهای ایران و آمریکا ●سردار شکارچی: تکرار حماقتهای آمریکا ضربات کوبندهتر ایران را به دنبال دارد
جریان آنلاین: شاید برایت آشنا باشد که ناگهان متوجه شوی روزها و هفتهها پشت سر هم گذشتهاند اما در درونت انگار هیچ اتفاقی رخ نداده است. نه خاطرهای شکل گرفته و نه احساسی عمق پیدا کرده. گویی زمان فقط در جهان بیرون حرکت میکند و ذهن در نقطهای ثابت مانده است. این حالت یک واکنش طبیعی روان است؛ واکنشی که برای حفظ تعادل درونی شکل میگیرد.
زمانی که با تجربههای سنگین روبهرو میشویم ذهن همیشه اجازه نمیدهد این تجربهها وارد مسیر زندگی ما شوند و با گذشته و حال پیوند بخورند. در چنین لحظاتی نوعی سکون درونی ایجاد میشود؛ سکونی که میان ما و واقعیت فاصله میاندازد تا فشار روانی کمتر شود.
به گزارش برترین ها؛ در روانشناسی از این وضعیت بهعنوان حالتی دفاعی یاد میشود. زمانی که بار عاطفی یا ذهنی از توان ما بیشتر میشود، ذهن روند پردازش را کند یا متوقف میکند. تجربههایی که پردازش نمیشوند، در حافظه عمیق ثبت نمیگردند و همین باعث میشود گذر زمان درونی کمرنگ شود.
پذیرفتن واقعیت همیشه آرام و ساده نیست. گاهی شبیه عبور از مسیری دشوار است. به همین دلیل ذهن ترجیح میدهد موقتاً درها را ببندد. در این حالت، روزمرگی ادامه دارد اما هیچ چیز در عمق روان رسوب نمیکند. به همین دلیل ممکن است احساس کنیم یک ماه گذشته اما درونیات ما تنها چند روز جلو رفته است.
شروع تغییر از فشار آوردن به خود نیست. نقطه آغاز، مشاهده بدون قضاوت است؛ اینکه بپذیریم در این لحظه توان روبهرو شدن با همه واقعیتها را نداریم. این مکث میتواند بخشی از روند طبیعی سازگاری باشد.
زمان درونی دوباره به جریان میافتد، وقتی که ظرفیت پذیرش آرامآرام بازسازی شود. روزی که این توقف ذهنی از میان برود، گذشته برایمان دوباره شکل میگیرد و دیگر خالی به نظر نمیرسد. تا آن زمان این مکث نه نشانه ضعف بلکه بخشی از توانایی روان برای ادامه دادن است.
پایگاه خبری جریان/ جریان آنلاین
