وزارت بهداشت یا وزارت چشم‌داشت!

اسدالله خسروی: به گزارش اختصاصی «جریان آنلاین» شهروندی در تماس با «جریان آنلاین» اعلام کرد؛ فرزندم با دل‌درد حاد به‌صورت اورژانسی به یک بیمارستان دولتی در کرج بردم اما پیش از ویزیت پزشک با درخواستی غیرمنتظره روبه‌رو شدم.

 وی در ادامه گفت: با جودی که «بیمه پایه و تکمیلی داشتم، اما قبل از هر کاری بیمارستان برای معاینه، تشخیص و ادامه مداوای فرزندم خواهان هزینه نقدی شد موضوعی که نشان می‌داد بیمه باید ابتدا هزینه درمان را به بیمارستان بپردازد آن‌وقت در صورت شرایط بیمه، هزینه تشخیص بیماری یا درمان از سوی بیمارستان به بیمار یا خانواده او برگردد.

راوی این ماجرا افزود: وقتی فرزندم دچار دل‌درد شدیدی از ناحیه تحتانی سمت راست شکم شد، علائم آن نشان از احتمال مشکل آپاندیس داشت. به همین دلیل دستپاچه شدم و سریعاً او را به بیمارستانی دولتی رساندم. جالب اینجاست که بیمه تأمین اجتماعی و بیمه تکمیلی را داشتم. بنابراین طبیعی بود بدون دغدغه مالی، روال کار درمان انجام شود ولی این‌گونه نشد.

این شهروند اظهار داشت: درحالی‌که فرزندم از درد به خود می‌پیچید پس از پذیرش اولیه، کادر درمان بیمارستان ما را نه به اتاق معاینه، بلکه به صندوق پرداخت وجه راهنمایی کردند و مبلغ ۳ میلیون تومان برای تشکیل پرونده از من درخواست کردند. کارکنان این بیمارستان اعلام کردند؛ برای معاینه و انجام روال تشخیص و درمان بایستی ابتدا به‌صورت علی‌الحساب هزینه معاینه و.. را پرداخت کنید که من هم با وجودی که خود و اعضای خانواده‌ام از بیمه پایه و تکمیلی برخورداریم در چنین شرایطی چاره‌ای جز پرداخت نداشتم.»

او در ادامه افزود: پس از انجام آزمایش‌ها و سونوگرافی (که هزینه آن نیز جداگانه پرداخت شد)، خوشبختانه مشکل فرزندم از سوی پزشک حاد تشخیص داده نشد و دستور ترخیص وی صادر شد. اما داستان همچنان ادامه داشت چراکه برای ترخیص فرزندم از بیمارستان دوباره به واحد مربوطه رفتم. این بار یک فرم مقابلم گذاشتند و گفتند؛ شماره‌حساب بدهید و تا ۷۲ ساعت دیگر احتمالاً پول به حسابتان برگردد و چنانچه وجهی واریز نشد پیگیری کنید.»

به گفته وی علاوه بر این ماجرا «از دوستان نزدیکم نیز شنیدم که آن‌ها تجربه مشابه و حتی سنگین‌تری در یک بیمارستان دولتی در تهران داشتند. چراکه کارکنان این بیمارستان دولتی از آن‌ها ۱۰ میلیون تومان علی‌الحساب گرفته بودند و در زمان ترخیص بیمار، نه‌تنها پولی برنگرداندند، بلکه در جواب گفته بودند؛ چنانچه بیمه مطالبات ما را تسویه کند، ما هم هزینه درمان را به شما برمی‌گردانیم.»

انتظار مردم از وزارت بهداشت برای درمان بی‌دغدغه

بنا به این گزارش هرچند نباید همه قصور را بر دوش بیمارستان‌ها انداخت چراکه برخی بیمه‌ها خدمات متنوع و زیادی ندارند و بیمارستان مجبور است که از بیمار یا همراه او برای هزینه تشخیص و درمان وجه درخواست کند ولی به نظر می‌رسد وزارت بهداشت باید با دید بازتری به این موضوع بنگرد چراکه شاید مثلاً فردی توان پرداخت پول درمان را نداشته باشد. آیا باید بمیرد؟

دردی که این روزها بسیاری از شهروندان را برای درمان بی‌دغدغه مواجه کرده است؛ بیماران و همراهانی که با تصور پوشش کامل بیمه‌های درمانی راهی بیمارستان می‌شوند، اما در همان گام نخست با صندوق و فیش پرداختی مواجه می‌شوند که بعضاً با وجود برخورداری از پوشش بیمه‌ای ولی باید آن را قبل از تسویه شرکت‌های بیمه‌ای به بیمارستان بپردازند.

البته نباید خدمات مطلوب و دلسوزانه وزارت بهداشت را در عرصه درمان نادیده گرفت ولی انتظار می‌رود روند درمان بایستی برای مردم بهتر تسریع و تسهیل شود تا آن‌ها در پیچ‌وخم ماجراهای بیمه و مراکز درمانی و بیمارستانی گیر نکنند.

به‌طور مثال هنوز هستند تعداد پزشکانی که در قبال انجام جراحی از بیماران بینوا زیرمیزی می‌گیرند. پدیده‌ای شوم و غیرقانونی که بیانگر آن است وزارت بهداشت و سازمان‌های نظارتی در این بخش تاکنون جسورانه برخوردی قاطع نداشته‌اند چراکه اگر برخوردها در این زمینه جدی بود هیچ پزشکی که البته تعداد آن‌ها قلیل است به جای انجام وظایف خود، جرئت کار غیرقانونی را به خود نمی‌دهد.

بااین‌وجود چند پرسش اساسی در برابر مدیران نظام سلامت و بیمه کشور قرار می‌گیرد:

1. چرا بیماری که هزینه بیمه پایه و تکمیلی را به‌طور منظم پرداخت می‌کنند، باید در زمان دریافت خدمات درمانی با چنین موانع مالی روبه‌رو شود؟

2. اگر قرار باشد پیش از هر اقدام درمانی، بیمار مبلغی را به‌عنوان علی‌الحساب بپردازد، نقش واقعی نهاد بیمه در کاهش آلام بیماران چه خواهد بود؟

3. چه تضمینی وجود دارد که این ارقام پس از ترخیص و در زمان مقرر به بیمار بازگردانده شود؟ آیا نهاد ناظری بر این جریان مالی شفاف‌سازی می‌کند؟

4. آیا این شیوه با اصول اولیه نظام بیمه و دسترسی عادلانه به خدمات درمانی هم‌خوانی دارد؟

5. در شرایطی که بسیاری از خانواده‌ها توان پرداخت هزینه‌های درمانی اورژانسی را ندارند، آیا چنین رویه‌ای باعث تشدید بحران درمان‌گریزی و تأخیر در مراجعه به پزشک نمی‌شود؟

6. با توجه به تعداد زیاد مراجعین و مبلغ قابل‌توجه واریزی، حتی در صورت بازگرداندن کامل وجه توسط بیمارستان، این سؤال مطرح می‌شود که شاید این روند غیراصولی راهکاری برای گردش مالی بیمارستان‌ها و کسب سود حاصل از گردش حساب باشد.

این تنها یک گلایه شخصی نیست؛ نشانه‌ای است از یک شکاف عمیق میان وعده‌های بیمه‌ای و واقعیت بیمارستان‌های امروز. وقتی بیمه‌شده برای دریافت خدمات درمانی باید مبالغ قابل‌توجهی را پیش‌پرداخت کند و بازگشت آن هم در هاله‌ای از ابهام باقی ماند، این پرسش پیش می‌آید که ماهیت بیمه درمانی در چنین ساختاری، دقیقاً چیست؟ و نقش وزارت بهداشت برای درمان بی‌دغدغه بیماران بیمه‌شده چگونه است؟

پایگاه خبری جریان/ جریان آنلاین