●ورود کمیسیون عمران مجلس به افزایش قیمت تاکسیهای اینترنتی ●راه برون رفت از ناترازی انرژی خروج از مصرف سوخت فسیلی است ●پایان زودهنگام یک تفاهمنامه/ هنوز زمانی برای مذاکرات هست ●افتتاح ۱۱ هزار و ۷۳۳ پروژه و گسترش حمایتهای بیمهای/ اجرای طرح های خانواده محور ●سردار شکارچی: تکرار حماقتهای آمریکا ضربات کوبندهتر ایران را به دنبال دارد
جریان آنلاین | نویسندگی در حوزه کودک و نوجوان یکی از عرصههایی است که شاید این روزها نیاز بیشتری به آن وجود داشته باشد اما کمتر مورد توجه قرار بگیرد، اگرچه گسترش فرهنگ کتاب و کتابخوانی در میان کودکان و نوجوانان نیز در این عرصه لازم و ضروری است.
گنجاندن مفاهیم فرهنگی و دینی در میان داستانها و نوشتههای مربوط به حوزه کودک و نوجوان یکی از اقدامات فرهنگساز و مهم در حوزه کودکان و نوجوانان است که میتواند آثار مثبتی در شکلگیری شخصیتی و فکری و اعتقادی آنها داشته باشد، در همین زمینه با زهرا مظفریفرد نویسنده جوان حوزه کودک و نوجوان به گفتوگو پرداختهایم که در ادامه آماده است.
خودتان رو معرفی بفرمایید و توضیحی در مورد کتاب خودتون و اینکه چندمین کتاب شما است بدید.
سلام و احترام. زهرا مظفریفرد هستم. متولد 1376 در اصفهان و فارغالتحصیل مقطع کارشناسی ارشد رشته نویسندگی رادیو از دانشگاه صداوسیما.
کتاب «مأموریت بوربوری» اولین رمان من در حوزه کودک بهشمار میرود. پیش از آن نیز با نگارش داستان دیگری به این عرصه ورود کردم که آن هم بهتازگی چاپ شده است.
کتاب «مأموریت بوربوری» مبتنی بر یک داستان ماجراجویانه و در قالب طنز است که کودکان را با مفاهیم مرتبط با غدیر و جایگاه امامت آشنا میکند. بخشهایی از کتاب را نیز به شکل کمیک(تصویری) روایت کردهام. مخاطبان اصلی کتاب گروه سنی 6 تا 9 سال هستند. در این کتاب به ماجراجویی زنبوری کوچک و کنجکاو به نام «بوربوری» پرداختهام که در جستوجوی بوی گلی متفاوت و ناشناخته، همراه دوست خود «گیزگیز» از کندویشان فاصله میگیرد. جستوجوی آنها منتهی به سفری پرماجرا میشود. سفری که آشنایی آنها با دختری به نام آلا و در نهایت واقعه غدیر را رقم میزند.
هدف شما از نوشتن کتاب در حوزه کودک با مضامین دینی چه بوده است؟
چارچوب اعتقادات شیعه بر پایه واقعه غدیر بنا شده است و اشاعه مفاهیم آن اهمیت بسیاری دارد. فعالیت چندینسالهام در حوزه تولید کتاب کودک موجب شد دغدغه نگارش اثری با محوریت غدیر که حرفی نو برای گفتن داشته باشد در من تقویت شود. اثری جذاب و مبتنی بر مستندات تاریخی که در عین حال بتواند فضای ذهنی کودک امروز را با خود همراه کند. بزرگترین هدفم از نگارش «مأموریت بوربوری» پرورش جوانه عشق امیرالمؤمنین(ع)، پیامبر اکرم(ص) و اهل بیت اطهار(ع) در قلب کودکان بود. امیدوارم قدمی در این مسیر برداشته باشم.
چالشهای موجود از نویسندگی تا انتشار کتاب چه مسائلی بوده است؟
چالش ابتداییام، رسیدن به طرح و پیرنگی منحصر بهفرد، جذاب و هیجانانگیز بود. بهخاطر دارم که زمان بسیاری را به این مسئله اختصاص دادم و حتی در روزهای تاسوعا و عاشورای سال گذشته و در خلال مجلس روضه نیز به آن میاندیشیدم. تا اینکه سرانجام در مسیر پیادهروی اربعین، طرح اولیه را نوشتم.
چالش بعدی، تلفیق فانتزی با حقیقت بود که باعث میشد قدمهایم را با احتیاط بیشتری بردارم. تعداد کلمات کتاب هم میبایست باتوجه به سن مخاطب، تا حد امکان کاهش پیدا میکرد تا از حوصله کودک خارج نشود. کاهش حجم کتاب از سوی ناشر هم مورد تأکید قرار گرفت تا قیمت نهایی کتاب نیز به تبع آن کاهش پیدا کند.
سنگاندازی برخی تنگنظران در خلال نگارش کتاب نیز چالش دیگری بود که با مدد حضرت توانستم از آن عبور کرده و به مسیر خود ادامه دهم. طبیعتا سرگذشت تولید هر کتاب، یک دنیا حرف دارد که مختصری از آنها را بیان کردم.
ترویج مفاهیم و مضامین دینی در قالب کتاب داستان برای کودکان تا چه حد میتواند مؤثر و کارآمد باشد؟
اگر مفاهیم دینی در قالب داستان، تصویر، شخصیتهای دوستداشتنی و موقعیتهای ملموس ارائه شوند، کودک آنها را فقط «نمیشنود»، بلکه زندگی میکند. در این حالت، دین برای او تبدیل به مجموعهای از دستورها و مفاهیم خشک نمیشود، بلکه به شکل عاطفه، الگو، معنا و تجربهی زیسته در ذهنش مینشیند. از همین رو اگر محبت به امیرالمؤمنین(ع) و اهلبیت(ع) از کودکی در قالب داستانهای شیرین، جذاب و قابل فهم منتقل شود، احتمال اینکه این محبت درونی و ماندگار شود خیلی بیشتر است.
به نظر شما یک نویسنده جوان با چه انگیزههایی به حوزه نویسندگی برای کودک و نوجوان آن هم با رویکرد مسائل فرهنگی و دینی ورود میکند؟
اولین انگیزه، حس دغدغهمندی برای تبلیغ دین است. نویسندگی موضوعات اینچنینی دشوارتر است و پژوهش و مطالعه بسیاری میطلبد. ترکیب علاقهمندی و دغدغه برای ترویج و تبلیغ دین؛ عامل محرک نویسنده برای قلم زدن در این وادی است.
دلم میخواست نسخهای از کتاب را به ضریح مولایم برسانم؛ اما میدانم که میدانند و میبینند و لحظهای مرا به حال خود وا نگذاشتهاند.
به قول حافظ «حدیثِ عشق چه حاجت که بر زبان آری...»
