●ارز اربعین ۱۱۹ هزار تومانی شد/ نرخ تا پایان دوره تغییر نمیکند ●راه برون رفت از ناترازی انرژی خروج از مصرف سوخت فسیلی است ●پایان زودهنگام یک تفاهمنامه/ هنوز زمانی برای مذاکرات هست ●افتتاح ۱۱ هزار و ۷۳۳ پروژه و گسترش حمایتهای بیمهای/ اجرای طرح های خانواده محور ●سردار شکارچی: تکرار حماقتهای آمریکا ضربات کوبندهتر ایران را به دنبال دارد
جریان آنلاین: ناسا در چارچوب استراتژی نوین اکتشافی خود نقشه راهی تازه برای سفرهای دوردست فضایی ترسیم کرده است؛ طرحی که با ماموریت «SR-1 Freedom» آغاز میشود و قرار است در سال ۲۰۲۸، فناوری پیشران هستهای-الکتریکی را برای نخستین بار در مسیری واقعی به سوی مریخ بیازماید. این پروژه با تکیه بر یک رآکتور هستهای پیشرفته و استفاده خلاقانه از تجهیزات بازطراحیشده ایستگاه مداری ماه فصل تازهای در مهندسی فضاپیماها میگشاید.
در قالب این استراتژی ناسا توسعه شتابان یک ماموریت مجهز به پیشران هستهای را تا سال ۲۰۲۸ در دستور کار قرار داده است؛ ماموریتی که بخشی از سختافزارهای آن از تجهیزات ساخته شده برای ایستگاه مداری «گیتوی» (Gateway) تأمین خواهد شد و به این ترتیب سرمایهگذاریهای پیشین این سازمان بار دیگر در مسیر تازهای به کار گرفته میشود.
به گزارش خبر آنلاین؛ ناسا در رویدادی با عنوان «Ignition» (احتراق) که ۲۴ مارس برگزار شد، رسماً از ماموریت «رآکتور فضایی ۱» با نام اختصاصی «Freedom» پرده برداشت. بر اساس برنامهریزیها، این فضاپیما در اواخر ۲۰۲۸ پرتاب میشود و سفر خود به سمت مریخ را با اتکا به سامانه پیشران هستهای-الکتریکی آغاز خواهد کرد.
در قلب SR-1 Freedom رآکتوری قرار دارد که ناسا همزمان در حال توسعه آن است. این رآکتور با بهرهگیری از سوخت اورانیوم کمغنیشده با غنای بالا (HALEU)، توانی در حدود ۲۰ کیلووات برق تولید خواهد کرد. برای کاهش اثرات تابشی بر سامانههای حساس، رآکتور در انتهای یک سازه خرپایی نصب میشود تا بدنه و تجهیزات الکترونیکی فضاپیما در فاصلهای امن از منبع تابش قرار بگیرند.
در سوی دیگر این سازه بخش «عنصر قدرت و پیشران» (PPE) جای خواهد گرفت؛ بخشی که در ابتدا برای ایستگاه مداری ماه طراحی شده بود. ناسا همزمان اعلام کرده است که برنامه توسعه ایستگاه مداری Gateway عملاً کنار گذاشته شده و بودجه و ظرفیتهای آن به سمت ایجاد پایگاه سطحنشین در ماه هدایت میشود.
بخش PPE که توسط شرکت «لانتیریس اسپیس سیستمز» ساخته میشود در آغاز نقش تأمین انرژی و فراهم کردن پیشران الکتریکی برای ایستگاه ماه را بر عهده داشت، اما اکنون با تغییر مأموریت، به عنوان سامانه پیشران الکتریکی فضاپیمای SR-1 Freedom عمل میکند و انرژی مورد نیاز خود را مستقیماً از رآکتور هستهای خواهد گرفت.
استیو سیناکور، مدیر برنامه «توان هستهای سطحی» در ناسا، در توضیح اهمیت این بخش میگوید PPE برای ما جهشی بزرگ به شمار میآید و تنها عنصری است که تحقق چنین هدفی را ممکن میکند. به گفته او، این سازه فضایی بدنهای بسیار توانمند با قابلیت انطباق بالا است و همین ویژگیها آن را برای ماموریتهای پیچیده بینسیارهای مناسب کرده است.
در فاصله میان رآکتور و بخش PPE، رادیاتورهایی نصب خواهد شد تا گرمای تولیدی رآکتور را به فضای بیرون هدایت کنند. علاوه بر این، فضاپیما به آرایههای خورشیدی مجهز میشود تا در مراحل ابتدایی ماموریت و پیش از فعال شدن کامل رآکتور، توان الکتریکی لازم را تأمین کند و افزون بر آن، به عنوان منبع پشتیبان انرژی مورد استفاده قرار گیرد.
سیناکور در ارائه خود، SR-1 را «راهگشا» برای حوزه نیرو و پیشران هستهای در فضا توصیف میکند؛ حوزهای که به گفته وی، با وجود هزینهای حدود ۲۰ میلیارد دلار در دهههای گذشته، به دستاورد عملی چشمگیری نرسیده است. او باور دارد که نبود یک رآکتور فضایی عملیاتی بیش از آنکه مشکلی فناورانه باشد، ریشه در ضعف اجرا دارد.
به نقل از سیناکور؛ چهار عامل اصلی باعث ناکامی پروژههای پیشین در این حوزه شده است: نبود تداوم در مأموریتها، طراحی پروژههایی بیش از حد بلندپروازانه، جدول زمانی غیرواقعبینانه و مدیریت پراکنده. SR-1 Freedom به گونهای طراحی شده که این چرخه شکست را قطع کند؛ چرا که نیاز به این فناوری برای سفر به مریخ قطعی و غیرقابل انکار است، رآکتور آن با ابعادی نسبتاً کوچک و قابل مدیریت طراحی شده، زمانبندی آن بهدقت با پنجره پرتاب مریخ همراستا شده و مدیریت کلی پروژه به طور مستقیم در دست ناسا قرار دارد.
ناسا پیشتر قصد داشت توسعه رآکتور هستهای ماه را به شرکتهای خصوصی واگذار کند، اما آن مسیر پس از انتشار دو پیشنویس درخواست پروپوزال متوقف ماند. اکنون در پروژه SR-1 Freedom، این سازمان رویکردی متفاوت برگزیده است. ناسا خود در نقش پیمانکار اصلی ظاهر شده و برای طراحی و ساخت رآکتور، از دانش و تجربه وزارت انرژی آمریکا بهره میگیرد.
سیناکور در توضیح این چرخش میگوید دریافتهاند که سپردن تمام مراحل به صنعت، درخواستی بسیار سنگین بوده است. او ماموریت SR-1 را برای خود ناسا در سطح «تقریباً غیرممکن» توصیف میکند، اما معتقد است که این سازمان باید مسیر را باز کند ریسکهای اولیه را بپذیرد و پس از تثبیت فناوری آن را به بخش خصوصی واگذار کند تا آینده سفرهای هستهای به فضا در چارچوبی پایدار و صنعتی دنبال شود.
پایگاه خبری جریان/ جریان آنلاین
