جریان آنلاین: پوسته حلزون از نخستین روزهای زندگی شکل می‌گیرد و با رشد جانور لایه‌های تازه‌ای از کربنات کلسیم به بخش بیرونی آن افزوده می‌شود؛ فرایندی که آن را تا حدی شبیه حلقه‌های رشد درخت می‌کند. حلزون نمی‌تواند پوسته خود را از میانه بزرگ‌تر کند و به همین دلیل در دهانه آن بخش تازه می‌سازد و شرایط محیطی هر دوره تا حدی در ساختار و ترکیبات شیمیایی پوسته باقی می‌ماند.
محققان پوسته حلزونی با نام علمی Figuladra bayensis را بررسی کردند و در برخی نوارهای رشد آن مقدار بالاتری از رادیوکربن یافتند. به گفته نیکلاس پاتون سرپرست پژوهش این افزایش با آثار آزمایش‌های هسته‌ای استرالیا در دهه ۱۹۶۰ مطابقت دارد. با تاریخ‌گذاری رادیوکربنی مشخص شد این حلزون حدود ۴.۵ سال عمر کرده است.
بررسی ایزوتوپ‌های کربن و اکسیژن نشان داد رشد پوسته در تمام زندگی یکنواخت نبوده است. در برخی سال‌ها حدود ۲۳.۷ میلی‌متر و در سال‌های دیگر ۱۴۴.۳ میلی‌متر رشد ثبت شد. به گفته جیمی شولمایستر این تفاوت بیش از آنکه با رطوبت سالانه مرتبط باشد با بارندگی‌های شدید ارتباط داشت. دوره‌های رشد سریع با طوفان‌های حاره‌ای مارشیا و دبی در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷ همزمان بود.
محققان معتقدند اگر پوسته‌های حلزون در لایه‌های مختلف رسوبات یافت شوند می‌توان اطلاعات آنها را کنار هم گذاشت و تصویری بلندمدت از آب‌وهوای گذشته به دست آورد. این روش به‌ویژه برای دوره‌هایی اهمیت دارد که ثبت مدرن آب‌وهوایی وجود نداشته است. پژوهشگران تأکید دارند هنوز در مراحل اولیه این روش هستند و بررسی نمونه‌های بیشتری لازم است. نتایج در مجله The Holocene منتشر شده است.
پایگاه خبری جریان/ جریان آنلاین
