●بررسی حمله سایبری به چهار بانک کشور در سازمان بازرسی ●راه برون رفت از ناترازی انرژی خروج از مصرف سوخت فسیلی است ●پایان زودهنگام یک تفاهمنامه/ هنوز زمانی برای مذاکرات هست ●افتتاح ۱۱ هزار و ۷۳۳ پروژه و گسترش حمایتهای بیمهای/ اجرای طرح های خانواده محور ●سردار شکارچی: تکرار حماقتهای آمریکا ضربات کوبندهتر ایران را به دنبال دارد
جریان آنلاین؛ این روزها خیابانها فقط محل عبور و مرور نیستند؛ به صحنهای از روایت مردم تبدیل شدهاند. مردمی که با دستنوشتهها، پلاکاردها و چهرههایی جدی، سؤالی ساده اما سنگین را مطرح میکنند: «بازیکنی که از فولاد مبارکه حقوق میگیرد، در روزی که این مجموعه زیر آتش دشمن است، چرا سکوت کرده؟»
این سؤال، دیگر یک گلایه ساده هواداری نیست. تبدیل شده به یک مطالبه عمومی. مطالبهای که از دل بحران بیرونآمده و مستقیم به قلب فوتبال حرفهای ایران نشانه رفته است.
واقعیت این است که فوتبال، فقط زمین و توپ و قرارداد نیست. فوتبال در ایران همیشه فراتر از یک بازی بوده؛ بخشی از هویت اجتماعی، بخشی از امید مردم. اما حالا، در بزنگاهی که کشور درگیر جنگ است و زیرساختهای حیاتی هدف قرار گرفتهاند، انتظار از این قشر هم تغییر کرده است.
مردم بهدرستی میپرسند: وقتی پای قراردادهای میلیاردی در میان است، وقتی تأخیر چندروزه در پرداختها با اعتراض و تهدید و حتی فسخ همراه میشود، چطور میشود در مقابل حمله به همان مجموعهای که این پولها را تأمین میکند، سکوت اختیار کرد؟
این سکوت، دیگر بیطرفی نیست. در نگاه افکار عمومی، تبدیل بهنوعی بیتفاوتی شده است. بیتفاوتی نسبت به مردمی که همین فوتبال را سرپا نگه داشتهاند. نسبت به کارگرانی که در همان کارخانهها کار میکنند. نسبت به کشوری که بستر همین شهرت و درآمد را فراهم کرده است.
بعضیها شاید بگویند «ورزشکار نباید وارد مسائل سیاسی شود». اما اینجا بحث سیاست نیست؛ بحث مسئولیت است. بحث حداقل واکنش انسانی در برابر یک بحران ملی است. کسی انتظار تحلیل نظامی یا موضعگیری پیچیده ندارد؛ یک جمله ساده، یک همدردی، یک اعلام حمایت.
اما همین حداقل هم از سوی برخی دیده نشد، در مقابل، مردم ساکت نماندند. حضورشان در خیابان، دستنوشتههایشان، و حالا موجی که در فضای مجازی شکلگرفته، نشان میدهد این موضوع قرار نیست بهسادگی فراموش شود. همانطور که خودشان میگویند: «این روزها را بهخاطر میسپاریم.»
شاید مهمترین پیام این اتفاق، برای مدیران و تصمیمگیران باشد؛ اینکه بعد از پایان این بحران، باید یک بازنگری جدی در نظام پرداختها و نگاه به مسئولیت اجتماعی چهرههای مشهور صورت بگیرد. آیا صرفاً توانایی فنی باید ملاک باشد؟ یا تعهد اجتماعی هم باید جایی در این معادله داشته باشد؟
به گزارش صاحب نیوز؛ فوتبال ایران، حالا در یک آزمون نانوشته قرار گرفته؛ آزمونی که نه در ورزشگاه برگزار میشود، نه داور دارد، اما قضاوتش از همیشه سختتر است: قضاوت مردم و در این قضاوت، گاهی یک سکوت، از هزار حرف بلندتر شنیده میشود.
