●نبرد فرانسه و اسپانیا در نیمهنهایی؛ رکورد کلینشیت در برابر حملات سریع ●راه برون رفت از ناترازی انرژی خروج از مصرف سوخت فسیلی است ●پایان زودهنگام یک تفاهمنامه/ هنوز زمانی برای مذاکرات هست ●افتتاح ۱۱ هزار و ۷۳۳ پروژه و گسترش حمایتهای بیمهای/ اجرای طرح های خانواده محور ●سردار شکارچی: تکرار حماقتهای آمریکا ضربات کوبندهتر ایران را به دنبال دارد
جریان آنلاین | اخیراً شایعات و گزارشهایی به گوش میرسد مبنی بر اینکه برخی از شهروندان آسیبدیده از جنگ اخیر که در هتلهای محل اسکان موقت، بهویژه هتلهای وابسته یا طرف قرارداد شهرداری تهران مستقر شده بودند، اخطار تخلیه دریافت کردهاند، موضوعی که با توجه به شرایط ناپایدار این خانوادهها، حساسیتهای فراوانی برانگیخته است. در وضعیتی که هنوز آثار روانی و معیشتی جنگ بر زندگی این افراد سنگینی میکند، بدیهی است که تأمین سرپناه امن و پایدار باید در اولویت فوری مدیریت شهری و سایر نهادهای مسئول قرار گیرد، چراکه امنیت، بیش از هر چیز از جایی آغاز میشود که انسان مطمئن باشد شب را بیهراس از بیپناهی به صبح میرساند. از این رو هرگونه خبر درباره محدود شدن اسکان یا درخواست برای تخلیه این هتلها نه فقط یک مسئله اداری، بلکه یک دغدغه انسانی و اجتماعی جدی بهشمار میآید. این در حالی است که از سوی دیگر، شورای شهر تهران از ایدههایی مانند رایگان شدن حملونقل عمومی حمایت کرده است، طرحی که با هدف کاهش مصرف سوخت، کاهش استفاده از خودروی شخصی و کم کردن فشارهای اقتصادی بر شهروندان مطرح شده، در این راستا، برخی منتقدان آن را اقدامی پوپولیستی و تبلیغاتی برای انتخابات شوراها می دانند که به جای حذف درآمد بلیت حمل و نقل میتوان آن را صرفِ هزینه بازسای واحدهای مسکونی تخریب شده در جنگ شود. درباره این دوگانگیها با میثم مظفر، عضو شورای شهر تهران، گفتوگو کردهایم تا نسبت میان این وعدههای رفاهی و واقعیت میدانی اسکان آسیبدیدگان روشنتر شود.
این موضوعی است که من درباره آن باید با احتیاط صحبت کنم. کسانی که در جنگ اخیر دچار آسیب شدهاند و مجبور به اسکان در چنین فضاهایی شدهاند، طبیعتاً باید مورد حمایت قرار بگیرند. اما در عین حال باید توجه داشت که شورای شهر در مقام اجرا نیست، بلکه جایگاه آن نظارتی است. من برای اینکه بتوانم دقیق و مستند اظهارنظر کنم، باید اطلاعات اجرایی و دادههای مربوط به این موضوع را دریافت کنم. نمیتوان بدون بررسی جزئیات، درباره چنین مسئله حساسی حکمی قطعی صادر کرد. از طرفی به نظر می رسد که این مسئله باید از شهرداری پیگیری شود، شورای شهر مسئول نظارت بر این حوزه هاست.
شورای شهر هم در حال بررسی است، اما چون این مسئله نیاز به بررسی بیشتر دارد نیاز به جستجوی بیشتری دراین باره است تا پاسخگویی در این باره بر مبنای داده ها و مستندات باشد. در بسیاری از موارد، نقلقولها یا روایتهایی در فضای عمومی مطرح میشود که ممکن است همه ابعاد ماجرا را نشان ندهد. ما به عنوان عضو شورای شهر وظیفه داریم اگر مسئلهای درباره نحوه اسکان یا تخلیه افراد وجود دارد، آن را از مجاری رسمی پیگیری کنیم. طبعاً اگر به این جمعبندی برسیم که حقی از شهروندان ضایع شده، حتماً ورود خواهیم کرد. ولی مسئولانه حرف زدن، اقتضا میکند که قبل از هر قضاوتی اطلاعات دقیق داشته باشیم. البته احتمال می دهم که در این باره به نوعی تغییر اسکان صورت گرفته باشد و هیچ اخراجی در بین نباشد. اما در مجموع، اصل حمایت از مردم آسیبدیده روشن است و کسی در آن تردید ندارد. اگر خانوادهای در اثر جنگ یا بحران ناچار به ترک محل زندگی خود شده، طبیعی است که همه دستگاههای مسئول باید برای تأمین امنیت و آرامش او همکاری کنند. اما باز هم تأکید میکنم که درباره جزئیات اجرایی این پرونده خاص، من باید بررسی کنم. ما در شورا میتوانیم مطالبهگر باشیم، میتوانیم نظارت کنیم و میتوانیم از دستگاههای اجرایی گزارش بخواهیم، اما نمیتوانیم بدون بررسی، یک روایت را به عنوان واقعیت نهایی بپذیریم.
من اساساً این نگاه را قبول ندارم که رایگان شدن حملونقل عمومی یک اقدام صرفاً تبلیغاتی باشد. اگر ما در مدیریت شهری بخواهیم نگاه اقتصادی مدرن داشته باشیم، باید بعضی از ابزارها را نه صرفاً از منظر درآمد مستقیم، بلکه از منظر آثار کلان اجتماعی و مالی ببینیم. درآمد حاصل از بلیت مترو و اتوبوس در مقایسه با کل هزینههای حملونقل عمومی، رقم قابل توجهی نیست. در مقابل، اگر شما بتوانید از حملونقل عمومی به عنوان یک مشوق استفاده کنید، هم میتوانید رفتار شهروندی را اصلاح کنید و هم منافع مالی بسیار بیشتری برای شهر ایجاد کنید.
خیر. اگر طراحی درست باشد، این طور نیست. ایده این است که حملونقل رایگان میتواند در قبال برخی رفتارهای مسئولانه شهروندی تعریف شود. مثلاً شهروندی که عوارض خود را پرداخت میکند، یا در حوزه تفکیک پسماند و مشارکتهای اجتماعی نقش دارد، از اعتبار یا امکان استفاده رایگان از حملونقل عمومی بهرهمند شود. در این صورت، شما یک منبع کوچک را کنار گذاشتهاید اما در عوض، منابع بسیار بزرگتری را فعال میکنید. حتی اگر فرض کنیم حذف بهای بلیت، چند همت از درآمد مستقیم را کاهش دهد این قابلیت وجود دارد که از محل افزایش وصول مطالبات شهرداری، دهها همت درآمد ایجاد شود. قطعاً هر سیاستی باید با ملاحظه ظرفیتهای اجرایی پیش برود. کسی نمیگوید که صرفاً با حذف بهای بلیت، همه مشکلات حملونقل عمومی حل میشود. این موضوع باید در کنار توسعه ناوگان، بهبود کیفیت خدمات و مدیریت تقاضا دیده شود. اما اصل ایده این است که ما شهر را به سمتی ببریم که استفاده از خودروی شخصی کاهش پیدا کند. اگر این اتفاق بیفتد، ترافیک کمتر میشود، آلودگی هوا کاهش پیدا میکند و حتی از منظر مصرف سوخت نیز نفع ملی ایجاد میشود. بنابراین نباید این ایده را به یک شعار تقلیل داد.
