●بم از زلزله ۴.۱ ریشتری جانی سالم به در برد / ارزیابی‌ها از نبود خسارت حکایت دارد ●ثبت‌نام کاغذ نشر با نرخ ارز مبادله‌ای کلید خورد / تخصیص سهمیه‌ها برای تعدیل قیمت‌ها ●گاز و مازوت نفس صنعت سیمان را برید؛ تاوان جهش ۶۰ درصدی انرژی از جیب سهامداران می‌رود ●پشت‌پرده بدعهدی خودروسازان و بن‌بست واردات / انحصار را برداشتیم درها باز نشد ●دیپلماسی ورزشی؛ موثرترین ابزار ایران در میادین جهانی / دبیر بهترین بهره‌وری را داشت
جریان آنلاین | ورزش کشتی بار دیگر نشان داد که در ایران همواره حرفی فراتر از میدان رقابت‌های ورزشی برای گفتن دارد؛ رشته‌ای که با کسب عنوان قهرمانی در رقابت‌های اخیر کشتی فرنگی و ایستادن کشتی آزاد بر سکوی سوم جهان بار دیگر جایگاه خود را در میان مهم‌ترین سرمایه‌های ورزشی و اجتماعی کشور تثبیت کرد. موفقیت‌هایی که نشان می‌دهد کشتی دیگر صرفاً در دایره ورزش و مدال‌آوری محصور نیست، بلکه به یکی از قدرتمندترین ارکان دیپلماسی عمومی ایران تبدیل شده و ظرفیت قابل‌توجهی برای تقویت همگرایی بین‌المللی، تعامل فرهنگی و بازنمایی توانمندی‌های ملی دارد. رقابت‌های اخیر کشتی قهرمانی جهان در دو رشته آزاد و فرنگی که با افتخارآفرینی خیره‌کننده ملی‌پوشان و سکونشینی کاروان ایران، بار دیگر نگاه‌ها را متوجه ظرفیت‌های بی‌بدیل این رشته ریشه‌دار کرد؛ موفقیت‌هایی که با حاشیه‌ها، تحلیل‌ها و اظهارات صریح علیرضا دبیر، رئیس فدراسیون کشتی پیرامون لزوم بازنگری در نظام توزیع منابع مالی، چالش‌های ساختاری فوتبال و اهمیت دیپلماسی ورزشی پیوند خورد. برای واکاوی ابعاد فنی این مسابقات، ارزیابی عملکرد فدراسیون کشتی در بهره‌گیری از دیپلماسی ورزشی، و بررسی چرایی عدم تناسب اعتبارات مالی میان رشته‌های مدال‌آور و پرهزینه با علی جوادی، کارشناس حوزه ورزش گفت‌وگو کرده‌ایم که در ادامه آمده می‌خوانید:
من معتقدم که ما در مسابقات اخیر حرف خودمان را از زبان رساترین و کارآمدترین ابزار یعنی «دیپلماسی ورزشی» به‌صراحت بیان کردیم. در کشتی فرنگی با اقتدار رفتیم روی سکو و عنوان قهرمانی جهان را از آن خود کردیم؛ در کشتی آزاد نیز بر سکوی جهانی ایستادیم و نکته حائز اهمیت این است که ایران، تنها تیمی بود که توانست در هر دو رشته آزاد و فرنگی روی سکوهای جهانی قرار بگیرد. از مجموع ۲۰ مدال توزیع‌شده، کسب ۱۵ مدال شامل ۶ مدال در آزاد و ۹ مدال در فرنگی، عملکردی کاملاً دفاع‌پذیر، درخشان و قابل قبول است. فراموش نکنیم که تیم‌های ملی کشتی کمتر از یک ماه پیش از این رقابت‌ها نیز در مسابقات امیدهای جهان (U23) خوش درخشیدند و در هر دو رشته آزاد و فرنگی بر بام قهرمانی ایستادند. این استمرار موفقیت، نشان‌دهنده وجود یک «برنامه‌ریزی دقیق و ساختاریافته» است؛ به این معنا که ما در فدراسیون کشتی حتی یک هفته بدون برنامه و روزمرگی نداریم و این انضباط مدیریتی، دلیل اصلی نتایج دفاع‌پذیر ماست. اگرچه در رقابت‌های کشتی آزاد، قضاوت‌های داوران مقداری با بی‌مهری نسبت به تیم ما همراه بود، اما کسب ۶ مدال از ۱۰ وزن ممکن کارنامه قابل قبولی است. به تیم‌های ملی کشتی کشورمان به‌دلیل استمرار افتخارآفرینی در روزهای سخت و آوردگاه‌های فشرده، خسته نباشید می‌گویم که در هر دو رشته فرنگی و آزاد پرچم کشورمان را بالا نگه داشتند.
ببینید، پاسخ مشخص است؛ من معتقدم که آقای علیرضا دبیر دارد بهینه‌ترین و درست‌ترین استفاده ممکن را از امکانات و اعتبارات در اختیارش انجام می‌دهد. ما تا دلتان بخواد در ورزش کشور مدیرانی داریم. چه در سطح باشگاه‌ها و چه در فدراسیون‌های مختلف که بودجه‌ها و امکانات فراوانی دریافت می‌کنند، اما بازدهی، خروجی و دستاورد متناسب با آن امکانات ندارند. برداشت من این است که کشتی، متناسب با بودجه و سرمایه‌ای که دریافت می‌کند، دارد به سیستم ورزش و جامعه جواب پس می‌دهد. به نظر من، برای رشته‌ها، باشگاه‌ها و فدراسیون‌هایی که پاسخگوی هزینه و سرمایه‌گذاری دولت و نهادهای ذی‌ربط هستند، هرچقدر هزینه کنیم باز هم کم است. دلیل آن هم کاملاً روشن است؛ ما در عرصه سیاست جاهایی داریم که دستمان بسته است و نمی‌توانیم فریاد بزنیم یا مواضع خود را به صراحت اعلام کنیم، اما در میدان ورزش، خیلی راحت و بدون لفافه می‌توانیم حرف‌هایمان را بزنیم و مواضع ملی خود را به جهانیان عرضه کنیم. از نگاه بنده، میدان ورزش، استراتژیک‌ترین و مناسب‌ترین فضا برای بیان حرف‌هایی است که در حوزه‌های دیگر یا به سختی بیان می‌شوند و یا اصلاً امکان طرح آن‌ها وجود ندارد؛ فدراسیون کشتی این مفهوم را به خوبی درک کرده و اجرا نموده است.
اجازه بدهید صریح بگویم، من معتقدم اگر بخشی از پول‌ها و اعتبارات کلانی که امروز سرازیر فوتبال می‌شود را هدایت کنیم و در رشته‌های مدال‌آور و مستعد سرمایه‌گذاری نماییم، رشته‌هایی که در رویدادهایی نظیر بازی‌های آسیایی ناگویا و میادین جهانی به ما ثابت کردند اگر اندکی بودجه متوجه‌شان شود، پاسخگوی اعتماد ما خواهند بود، قطعاً عملکرد کلان ورزش کشور بسیار مناسب‌تر و درخشان‌تر از وضع موجود خواهد شد. الان وضعیت را بررسی کنید؛ باشگاه‌های فوتبال متمول ما هر کدام رقمی حدود ۵۰۰۰ تا ۶۰۰۰ میلیارد تومان هزینه می‌کنند. فدراسیون فوتبال نیز سالانه بودجه‌های هنگفتی را به خود اختصاص می‌دهد، اما متناسب با این حجم عظیم از منابع مالی که تزریق می‌شود، بازدهی و خروجی لازم را دریافت نمی‌کنیم. از نظر من، این که گفته می‌شود کشتی حق خود را از ورزش می‌گیرد، کاملاً درست است؛ اما این به معنای آن نیست که کشتی سهم زیادی می‌گیرد، بلکه به این معناست که ما باید سهم و بودجه سایر فدراسیون‌هایی را که می‌توانند مانند کشتی عملکرد موفق و برنامه‌محور داشته باشند، افزایش دهیم. سرمایه‌گذاری در این رشته‌ها باید چندبرابر شود. باز هم تأکید می‌کنم؛ رشته‌هایی که در آوردگاه‌هایی چون بازی‌های آسیایی ناگویا اثبات کرده‌اند سرمایه‌گذاری در آن‌ها با پاسخ مناسب و مدال‌آوری همراه است، مستحق دریافت هر میزان بودجه‌ای هستند و هرچقدر در آن‌ها هزینه کنیم، باز هم کم گذاشته‌ایم. کشتی امروز فقط دارد حق واقعی‌اش را از کیک ورزش کشور مطالبه می‌کند و این زیاده‌خواهی نیست، بلکه مشکل اینجاست که سایر رشته‌های مستعد ما کمتر از حق‌شان می‌گیرند. ما نیازمند تدوین یک برنامه جامع و راهبردی هستیم تا این رشته‌های مدال‌آور، بودجه متناسب و استاندارد خود را دریافت کنند تا بتوانند برنامه‌های کلان خود را پیاده‌سازی نمایند. قطعاَ اگر این رشته‌ها به درستی حمایت و برنامه‌ریزی شوند، در میادین بعدی جهانی و المپیک، پاسخ قاطع و درخشانی به اعتماد نظام و جامعه ورزش خواهند داد.
