●پشت درهای بسته ثبت‌سفارش؛ نجات بازار موبایل از مسیر مناطق آزاد ●سردار ابن‌الرضا مشاور پزشکیان در امور دفاعی کشور شد ●وزیر آموزش و پرورش: مدرسه بازتاب دهنده وضعیت امروز و سازنده آینده کشور است ●ادعای رد درخواست دیدار عاصم منیر از سوی سرلشکر رضایی صحت ندارد ●آمادگی ایران برای تقابل و جنگ بلندمدت با آمریکا / پرونده هسته‌ای دیگر موضوع مذاکره نیست
جریان آنلاین: در دین زرتشت، جسد مرده منبع اصلی ناپاکی تلقی می‌شد. باور بر این بود که در لحظه مرگ دیو «نَسُو» وارد بدن شده و آن را آلوده می‌کند. این ناپاکی می‌توانست به راحتی گسترش یابد.
زمین و آتش از عناصر مقدس جهان در آیین زرتشت محسوب می‌شدند. دفن کردن اجساد در زمین آن را آلوده می‌کرد و سوزاندن اجساد
آتش مقدس را ناپاک می‌ساخت. بنابراین این دو روش برای تدفین مردگان ممنوع بود. از آنجا که زمین و آتش مقدس بودند باید راهی پیدا می‌شد تا جسد با هیچ‌کدام از این عناصر تماس پیدا نکند.
در ابتدا، مردگان را در تپه‌ها یا دشت‌های باز قرار می‌دادند تا از گسترش ناپاکی جلوگیری شود. اما این روش نیز با مشکلاتی همراه بود:
پراکندگی اجساد؛ حیوانات گاهی اجساد یا اعضای بدن را به مناطق مسکونی بازمی‌گرداندند.
کمبود فضا؛ با گذشت زمان یافتن مکان‌های دورافتاده و خالی برای قرار دادن مردگان دشوارتر شد.
این مشکلات منجر به ابداع دخمه‌ها شد. این سازه‌های سنگی مدور که بر فراز زمین ساخته می‌شدند به مردگان اجازه می‌دادند تا در معرض نور خورشید و پرندگان لاشخور قرار گیرند. طبیعت خود مسئول پاکسازی اجساد بود. این سازه‌ها در طول زمان تکامل یافتند و با دیوارهای مستحکم‌تر، سکوهای صاف و کانال‌های زهکشی برای جلوگیری از انتقال ناپاکی ساخته شدند.
به این ترتیب، برج‌های خاموشان نه تنها مکانی برای قرار دادن مردگان بودند بلکه نمادی از درک ایرانیان باستان از زندگی، مرگ، طبیعت و اهمیت پاکی آیینی در جهان‌بینی زرتشتی بودند.
پایگاه خبری جریان/ جریان آنلاین
