●برخورد قاطع دستگاه قضا با هتک حرمت شهروندان در فضای مجازی / دستگیری سه نفر از مجرمین ●راه برون رفت از ناترازی انرژی خروج از مصرف سوخت فسیلی است ●پایان زودهنگام یک تفاهمنامه/ هنوز زمانی برای مذاکرات هست ●افتتاح ۱۱ هزار و ۷۳۳ پروژه و گسترش حمایتهای بیمهای/ اجرای طرح های خانواده محور ●سردار شکارچی: تکرار حماقتهای آمریکا ضربات کوبندهتر ایران را به دنبال دارد
جریان آنلاین | پژوهشهای گسترده نشان دادهاند که تنهایی مزمن یک مسئله صرفاً احساسی یا فردی نیست و باید آن را یک تهدید واقعی برای سلامت عمومی دانست. همانطور که کاهش مصرف دخانیات یا افزایش فعالیت بدنی توصیه میشود، تقویت روابط اجتماعی نیز باید بخشی از مراقبتهای سلامت باشد. انسان برای حفظ تعادل روانی و جسمی به ارتباط و احساس تعلق نیاز دارد.
مطالعات جمعیتی نشان میدهد افرادی که دچار انزوای اجتماعی یا احساس تنهایی پایدار هستند، بیشتر در معرض مرگ زودرس قرار میگیرند. نتایج یک فراتحلیل معتبر نشان داده است که تنهایی میتواند احتمال مرگ زودرس را حدود ۲۶ تا ۲۹ درصد افزایش دهد و این میزان با خطراتی مانند چاقی یا مصرف دخانیات قابل مقایسه است.
به گزارش خبر آنلاین یکی از مهمترین مسیرهای آسیب، فعال ماندن سیستم استرس بدن است. تنهایی باعث افزایش ترشح کورتیزول میشود و بالا ماندن این هورمون در طولانیمدت میتواند فشار خون را بالا ببرد، سیستم ایمنی را تضعیف کند و التهاب را افزایش دهد. بدن فرد تنها در وضعیتی شبیه هشدار دائمی قرار میگیرد که در بلندمدت آسیبزا است.
پژوهشها نشان میدهد تنهایی مزمن خطر بیماریهای قلبی، سکته مغزی و اختلالات شناختی را افزایش میدهد. افراد تنها بیشتر دچار افسردگی و اضطراب میشوند و این وضعیت میتواند رفتارهای ناسالم مانند کمتحرکی یا تغذیه نامناسب را تشدید کند. از سوی دیگر، ضعف سیستم ایمنی باعث میشود این افراد بیشتر بیمار شوند و دیرتر بهبود پیدا کنند.
از نگاه تکاملی مغز انسان نبود ارتباط اجتماعی را تهدیدی برای بقا تفسیر میکند. به همین دلیل تنهایی طولانیمدت ساختارهای مرتبط با ترس و اضطراب را فعال نگه میدارد و این روند میتواند خواب، تمرکز و حافظه را مختل کند.
نکته مهم این است که تنهایی به معنای تنها زندگی کردن نیست. ممکن است فرد در میان جمع باشد اما احساس حمایت و ارتباط نکند. آنچه سلامت را تهدید میکند همین احساس جدایی و نادیدهماندن است نه تعداد روابط اجتماعی.
