●هدف ایرانخودرو؛ افزایش داخلیسازی [اینووی] به ۶۰ درصد در یک سال ●راه برون رفت از ناترازی انرژی خروج از مصرف سوخت فسیلی است ●پایان زودهنگام یک تفاهمنامه/ هنوز زمانی برای مذاکرات هست ●افتتاح ۱۱ هزار و ۷۳۳ پروژه و گسترش حمایتهای بیمهای/ اجرای طرح های خانواده محور ●سردار شکارچی: تکرار حماقتهای آمریکا ضربات کوبندهتر ایران را به دنبال دارد
جریان آنلاین: فراری سال ها برای ورود به عصر خودروهای برقی صبر کرد و همین انتظار سطح توقعات را به اوج رساند. بسیاری تصور می کردند نخستین خودروی تمام برقی این برند ایتالیایی قرار است تعریف تازه ای از یک سوپراسپرت الکتریکی ارائه دهد. اما واکنش ها به لوچه نه تنها با تحسین گسترده همراه نشد بلکه موجی از انتقادها را در فضای مجازی و رسانه های تخصصی به دنبال آورد.
به گزارش خبرآنلاین؛ فراری انتظارات را از اولین خودروی برقی خود تا عرش بالا برد. این شرکت قول داده بود که انقلابی در این صنعت ایجاد کند و استاندارد جدیدی را برای خودروهای برقی اسپرت تعریف کند. اما در عوض فراری لوچه به خاطر ظاهر بحث برانگیز و موقعیت سنجی مبهمش در رسانه های اجتماعی به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. این خودرو آن بمب خبری و موفقیت فوری نبود که شرکت امیدش را داشت.
طراحی این خودرو همان چیزی بود که دهان مردم را به حرف زدن وا کرد. فراری با جانی آیو و تیمش در مؤسسه لاوفرام شریک شد. فراری امیدوار بود این طراح نمادین بتواند آغازگر عصری جسورانه و جدید برای اولین خودروی برقی فراری باشد. روی کاغذ این تصمیم منطقی به نظر می رسید. چرا که شاهکار آیو یعنی آیفون پس از گذشت نزدیک به ۲۰ سال همچنان استاندارد گوشی های هوشمند باقی مانده است.
اما نگاهی کوتاه به تاریخچه کاری آیو نشان می دهد او شاید مرد مناسبی برای این کار نبوده است. به گفته خود آیو تمرکز او همیشه بر طراحی مینیمال و کاربردی و تا حد زیادی بی ریسک و ایمن بوده است. او در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۲ گفت محصولات ما ابزار هستند و ما نمی خواهیم طراحی مانع کاربری آنها شود. ما تلاش می کنیم سادگی و وضوح ایجاد کنیم. جستجو برای سادگی باید در تک تک مراحل این فرآیند نفوذ کند.
این فلسفه برای گوشی ها و لپ تاپ ها جواب می دهد. فناوری هایی که قرار است در پس زمینه زندگی روزمره محو و ادغام شوند. اما این رویکرد دقیقاً قابل تعمیم به فراری نیست. یک فراری صرفاً یک ابزار نیست. نتیجه این طرز تفکر یک حجم هندسی بی هویت و حباب مانند دیگر است که روی یک پلتفرم ماژولار برقی رها شده است. تمرکز این خودرو به جای فرم و زیبایی روی آیرودینامیک خطی و سادگی است.
اما شاید بزرگ ترین مشکل لوچه این است که اصلاً شبیه یک فراری نیست. به جز مجرای هوای معروف به اس داکت روی محور جلو چیز زیادی در اینجا وجود ندارد که اصالت اسب فراری را فریاد بزند. چراغ های جلو بی هویت به نظر می رسند و فرم کلی بدنه معمولی است و حتی چراغ های عقب نیز این روزها چندان کمیاب نیستند.
اگر انصاف را در حق آیو رعایت کنیم لوچه در چارچوب محدودیت های سخت گیرانه آیرودینامیک طراحی شده است. خودروهای برقی مدرن تماماً حول محور کارایی و بازدهی می چرخند. به ویژه خودروهای برقی اسپرت که به دنبال استخراج بیشترین بازدهی از یک بدنه روان و لغزنده هستند. اما حتی با وجود تمام این بهینه سازی ها لوچه احتمالاً تنها حدود ۳۰۰ مایل برد حرکتی ارائه خواهد داد.
تصمیم فراری برای به خدمت گرفتن آیو همچنین مانند یک رأی عدم اعتماد به تیم طراحی خودش به نظر می رسد. تیمی که دهه گذشته را صرف اثبات این موضوع کرده است که می تواند فراری را در دوران پس از پنین فارینا به خوبی هدایت کند. پس از جدایی بسیار علنی فراری از پنین فارینا در سال ۲۰۱۳ مرکز طراحی تازه تأسیس فراری اولین خودروی پرچمدار خود یعنی لافراری را بدون نشان پنین فارینا معرفی کرد. این خودرو تحت هدایت فلاویو مانزونی مدیر طراحی فراری به دلیل تلفیق آیرودینامیک مدرن با تناسبات کلاسیک فراری به طور گسترده مورد تحسین قرار گرفت.
حتی پوروسانگوئه نیز با وجود تمام بحث برانگیز بودنش همچنان بلافاصله به عنوان یک فراری قابل شناسایی بود. همین مسئله است که لوچه را تا این حد ناامیدکننده و کلافه کننده می کند. لوچه می توانست فوق العاده باشد. اما در عوض فراری به همان شیوه ای به اولین خودروی برقی خود نگاه کرد که آیو به آیفون نگاه می کرد. به دنبال ایجاد یک انقلاب به هر قیمتی. فراری در تلاش مفرط خود برای خلق آینده آن چیزی را که در وهله اول باعث شده بود مردم عاشق این برند شوند از دست داد. هدف فراری صرفاً باید ساخت خوش تیپ ترین و زیباترین فراری برقی روی سیاره زمین می بود. در عوض فراری به یک طراحی صنعتی بیش از حد پیچیده و فلسفی شده رسید. یک آیفون چهار چرخ.
پایگاه خبری جریان/ جریان_آنلاین
