●وزیر جهاد کشاورزی: ۱.۲ میلیارد دلار ارز برای واردات کالاهای اساسی اختصاص یافت ●رئیس جمهور حمیدرضا بخشی را به ریاست دانشگاه شاهد منصوب کرد ●اپراتورها اینترنت کاربران را در زمان قطعی جبران میکنند ●ایران و روسیه درباره توسعه همکاریهای بهداشتی و پزشکی گفتوگو کردند ●معاون استاندار اصفهان: نیازمند تنوعبخشی به تیمهای مدیریتی هستیم
جریان آنلاین ؛ تحریمهای علمی علیه ایران دیگر پنهان نیستند؛ آنها آشکارا به ابزار سیاسی تبدیل شدهاند. صمد نژادابراهیمی، مدیرکل سیاستگذاری پژوهشی وزارت علوم، در گفتوگویی تأکید کرد پژوهشگران ایرانی قربانی یک تبعیض سیستماتیک و آشکار شدهاند این تبعیض که نه تنها مسیر خرید تجهیزات پژوهشی را مسدود کرده بلکه حتی انتشار مقالات علمی را نیز به گروگان گرفته است.
تحریمها؛ از تجهیزات تا سانسور علمی
به گفته نژادابراهیمی پژوهشگران ایرانی برای دسترسی به تجهیزات ناچارند چند برابر هزینه کنند و از واسطهها کمک بگیرند اما ضربه اصلی در حوزه نشر علمی وارد میشود؛ جایی که برخی ناشران بینالمللی رسماً اعلام کردهاند مقالات دانشگاههای ایرانی مانند شریف و شهید بهشتی را منتشر نمیکنند. این یعنی علم ایرانی بهطور مستقیم سانسور میشود، آن هم به بهانههای واهی مثل «خارج از اسکوپ بودن» یا «جذاب نبودن علمی».
فرصتهای مطالعاتی؛ قربانی سیاست
بیشترین آسیب تحریمها در حوزه فرصتهای مطالعاتی دیده میشود. دانشجویان ایرانی که روزگاری بهراحتی پذیرش میگرفتند اکنون با دیوارهای بلند سیاسی مواجهاند. ادعای غرب مبنی بر اینکه «تحریمها سیاسیاند و علم را هدف نمیگیرند» دیگر مضحک به نظر میرسد چرا که در عمل، علم ایرانی بهطور مستقیم هدف قرار گرفته است.
پژوهشگری؛ شغلی در خط مقدم فشار
نژادابراهیمی پژوهشگری را امروز «شغلی سخت و پرخطر» توصیف کرد و گفت: پژوهشگر ایرانی باید با بحران معیشتی، کمبود تجهیزات، سانسور مقالات و بیثباتی اقتصادی دستوپنجه نرم کند. این شرایط، پژوهش را به میدان جنگی نابرابر تبدیل کرده است.
راهکار وزارت علوم؛ علم باز و یونسکو
وزارت علوم میگوید راهکار عبور از این فشارها، استفاده از ظرفیت نهادهای غیرسیاسی مانند یونسکو و ترویج «علم باز» است.
به باور نژادابراهیمی تنها با گسترش دسترسی آزاد به دانش و تقویت نشریات ملی میتوان برابر این محاصره علمی ایستاد.
حساسیت غرب به پیشرفت ایران
این مقام مسئول همچنین فاش کرد: حساسیت برخی کشورها نسبت به رشد ایران در حوزههایی مانند هوش مصنوعی، مواد پیشرفته و زیستفناوری، دلیل اصلی محدودیتهاست. به بیان دیگر، غرب نمیخواهد ایران در حوزههای راهبردی به قدرت علمی تبدیل شود و به همین دلیل، دانش ایرانی را سانسور و مهار میکند.
