جریان آنلاین (/) / ندا داوودی؛ بیماریهای خودایمنی یکی از چالشهای جدی سلامت در جهان امروز هستند و آمارها نشان میدهد حدود ۸۰ درصد مبتلایان به این بیماریها زناناند. این واقعیت صرفاً یک داده پزشکی نیست، بلکه بازتابی از الگوهای رفتاری و فرهنگی است که زنان در طول زندگی خود میآموزند و به آن پایبند میمانند.
زنانی که درگیر این بیماریها میشوند اغلب الگوی مشترکی دارند: نیاز دیگران را در اولویت قرار میدهند، خشم خود را فرو میخورند و در اوج فشار لبخند میزنند تا آرامش اطرافیان برهم نخورد. این رفتارها به ظاهر نشانه فداکاری یا شخصیت آرام هستند اما در حقیقت واکنشهای آموختهشدهاند؛ تکنیکهای بقا که در کودکی و در فرهنگی شکل گرفتهاند که زنان را به عقبنشینی از نیازهای خود تشویق میکند.
بدن خاموشی را فراموش نمیکند
بدن انسان همه چیز را ثبت میکند. وقتی فرد نتواند خشم خود را ابراز کند از حق خود دفاع کند یا نیازش را مطالبه کند، سیستم عصبی هرگز پیام «خطر رفع شد» را دریافت نمیکند. نتیجه آن استرس مزمنی است که در بدن ماندگار و به مرور زمان به یک وضعیت دائمی تبدیل میشود. در چنین شرایطی سیستم ایمنی که وظیفه دفاع از بدن را دارد به تنها هدف امنی که میشناسد حمله میکند و آن خود فرد است. این همان چرخهای است که بیماریهای خودایمنی را در زنان تقویت میکند.
مسئولیت احساسات دیگران
زنان مبتلا به این الگوها خود را مسئول احساسات دیگران میدانند. آنها نیازهایشان را نادیده میگیرند، دیگران را مدیریت میکنند و نامش را عشق میگذارند. اما این عشق اغلب به قیمت فراموشی خود و خاموشی خشم درونی تمام میشود. در واقع، این زنان یاد گرفتهاند که برای حفظ آرامش اطرافیان خود را کنار بکشند و نیازهایشان را پنهان کنند.
این روایت سرزنش نیست بلکه یادآوری است که بدن تقصیری ندارد. او تنها تلاش کرده با راهی که میشناخته از فرد محافظت کند. کارشناسان معتقدند شناخت این الگوها و تغییر آنها میتواند گامی مهم در پیشگیری و مدیریت بیماریهای خودایمنی باشد. بازاندیشی در فرهنگ تربیتی و اجتماعی زنان، و آموزش مهارتهای ابراز احساسات و دفاع از نیازهای فردی میتواند راهی برای شکستن چرخه خاموشی و بیماری باشد.
برگرفته از مقاله Suppressed Rage and Autoimmune Disorders in Women
پایگاه خبری جریان/ جریان آنلاین (/)