جریان آنلاین (/): نقاشی قهوهخانهای زمانی در آستانه فراموشی بود و تنها چند گام با حذف شدن از حافظه تاریخی فاصله داشت. این هنر مردمی اما با بازگشت مارکو گریگوریان از اروپا مسیر تازهای یافت و دوباره به حیات بازگشت.
گریگوریان هنرمندی چندوجهی بود که تحصیلات خود را در آکادمی هنرهای زیبای رم گذرانده بود. او پس از بازگشت به ایران نگاه خود را همزمان به سوی هنر مدرن و ریشههای فرهنگی بومی دوخت و باور داشت که هنر تنها در سبکهای غربی خلاصه نمیشود.
مارکو گریگوریان
او با جستوجوی بازماندگان نقاشی قهوهخانهای در تهران توانست آثار آنان را گردآوری کند و زمینهای برای باززندهسازی این شیوه کهن فراهم آورد. در این مسیر هنرمندانی چون حسین قوللر آقاسی و محمد مدبر دوباره به خلق آثار تازه تشویق شدند و پردههای جدیدی به سفارش گریگوریان شکل گرفت.
گریگوریان سپس این آثار را در نمایشگاهی با عنوان خانه ایران در پاریس به نمایش گذاشت. استقبال گسترده از این نمایشگاه موجب شد بخش مهمی از مجموعه توسط موزه نگارستان تهران خریداری شود و نقاشی قهوهخانهای رسماً وارد چرخه موزهداری و تاریخ هنر معاصر ایران شود.
بهواسطه تلاشهای او هنری که در حاشیه مانده بود به یکی از شاخههای ارزشمند هنرهای تجسمی ایران تبدیل شد. هنرمندان قهوهخانهای که در گمنامی روزگار میگذراندند دوباره دیده شدند و نامشان در تاریخ ثبت شد.
این مسیر راهی تازه پیش پای نسلهای بعدی گشود. نسلی که با شناخت ریشههای هنر مردمی ایران و پیوند آن با بیان مدرن توانست زبان تازهای در هنر معاصر بیافریند.
به گزارش ایسنا؛ یکی از شاگردان گریگوریان درباره شخصیت او روایت کرده است که مارکو نهتنها هنرمند بلکه پشتیبان کسانی بود که هنرشان در حاشیه مانده بود. او همراه شاگردانش به جنوب شهر میرفت و نقاشیهای قوللر و مدبر را خریداری میکرد. این هنرمندان گاه حتی در برابر غذا نقاشی میکشیدند.
محمد مدبر
حسین قوللر آغاسی
پایگاه خبری جریان/ جریان آنلاین (/)