جریان آنلاین؛ (/cms/news/jarianonline.ir) شهرام ناظری، خواننده شناختهشده کشورمان در دانشگاه سلجوق ترکیه گفت: مسئولان ایرانی هیچگاه توجهی به بزرگان عرفان و مشاهیر نداشتهاند و اگر مولانا در ایران بود مکتب او از بین میرفت. او در این سخنرانی تأکید کرده بود که ترکها و دولت ترکیه مولانا را در دل خود پرورش داده و مکتب او را حفظ کردهاند.
این اظهارات با واکنشهای گستردهای در فضای فرهنگی ایران روبهرو شد. میلاد عظیمی، مدرس دانشگاه و پژوهشگر ادبیات در یادداشتی با عنوان اگر مولانا در ایران بود مکتبش از بین رفته بود؟! سخنان ناظری را عجیب و درخور تأمل دانست. او با اشاره به پژوهشهای بنیادین ایرانیان در حوزه مولاناپژوهی، از آثار بدیعالزمان فروزانفر، جلال همایی، عبدالحسین زرینکوب، محمدعلی موحد و محمدرضا شفیعیکدکنی یاد کرد و تأکید داشت که مولانا در ایران نه تنها در کتابخانهها بلکه در زندگی روزمره مردم زنده است از موسیقی سنتی و مدرن گرفته تا نمایشهای صحنهای، کلاسهای مثنویخوانی و حتی کتابهای آموزشی برای کودکان. عظیمی افزود: اگر اینها نشانه زنده بودن مکتب مولانا نیست پس چه میتواند باشد؟
علیاصغر سیدآبادی، نویسنده و روزنامهنگار نیز در واکنش به این موضوع نوشت که سخنان ناظری احتمالاً ناشی از زیادهروی در سپاسگویی به میزبان ترک بوده است. او تأکید کرد که مولوی در ایران زنده است و آشنایی ناظری با مولوی نیز مدیون پژوهشهای مولویپژوهان ایرانی است. سیدآبادی یادآور شد که موسیقی ایرانی از گذشتههای دور پیوندی عمیق با اشعار مولوی داشته و جلسات مثنویخوانی مردمی در شهرهای مختلف ایران پررونق است. او گفت: بیان چنین سخنانی بهویژه در ترکیه ناپسند است و افزود: مگر حافظ، سعدی، خیام، عطار، فردوسی، بایزید و خرقانی در ایران از یاد رفتهاند که مولوی از یاد برود؟
به گزارش ایسنا، این جدل فرهنگی نشان میدهد که جایگاه مولانا در ایران همچنان موضوعی حساس و پرچالش است از یک سو انتقادهایی درباره کمتوجهی رسمی به میراث عرفانی وجود دارد و از سوی دیگر پژوهشگران و اهل فرهنگ بر زنده بودن مکتب مولانا در میان مردم ایران تأکید دارند.
پایگاه خبری جریان/جریان آنلاین (/cms/news/jarianonline.ir)