جریان آنلاین (/): ساخت یک هواپیمای کاغذی میتواند به اندازهٔ طراحی بدنهٔ یک هواپیمای واقعی پیچیده باشد. گروهی از دانشجویان دانشگاه پیزا در ایتالیا با هدف ثبت رکورد جهانی بزرگترین هواپیمای کاغذی، پروژهای را آغاز کردند که به یک چالش جدی مهندسی تبدیل شد. آنها با دقت میلیمتری به عواملی مانند پایداری، وزن، استحکام و آیرودینامیک پرداختند و سرانجام موفق شدند رکورد جهانی گینس را با هواپیمای کاغذی خود به نام ایکاروس بشکنند.
ایکاروس ۷ متر طول دارد و وزن آن ۲۸.۴۹ کیلوگرم است. این هواپیما با پهنای بال ۲۰.۰۴ متر توانست مسافت ۵۹ متر را پرواز کند و رکوردی را که از سال ۲۰۱۳ در اختیار موسسهٔ فناوری برانشویگ آلمان بود، از آن خود کند. گواهینامهٔ رسمی این رکورد در تاریخ ۲۵ ژوئن صادر شده است.
آنچه ایکاروس را جالب میکند، صرفاً اندازهٔ آن نیست بلکه روش ساخت آن نیز قابل توجه است. دانشجویان از اصول مهندسی هوانوردی مرسوم با متریالی متفاوت بهره بردند و از تیرکها، دندهها، لبههای جلویی و انتهایی و دمی استفاده کردند که برای حفظ پایداری در پرواز طراحی شده بود. آنها همچنین ورقهای کاغذ چندلایه، قطعات تکراری و هندسهای را به کار گرفتند که بدون افزایش وزن، اجزا را در کنار هم نگه میداشت.
به گزارش ایسنا؛ تیم سازنده ماهها به مطالعه، شبیهسازی، آزمایش و اصلاح طرح پرداختند تا به نسخهٔ نهایی دست یابند. این سازه از کاغذ ۱۲۰ گرم بر متر مربع برای قطعات محکمتر و کاغذ ۴۰ گرم بر متر مربع برای پوشش بدنه استفاده کرده است. آنها کاغذها را به صورت ساختار لانهزنبوری چسباندند تا بدون افزایش وزن زیاد، استحکام را افزایش دهند. هدف آنها انباشتن کاغذ بیشتر نبود بلکه چیدن مواد به گونهای بود که بتواند بار بیشتری را با حجم کمتر حمل کند.
برای ثبت این رکورد، صرفاً ساختن یک سازهٔ عظیم کافی نبود. هواپیما باید از سکویی به ارتفاع ۳ متر بلند میشد، حداقل ۱۵ متر مسافت را طی میکرد و توسط یک نفر پرتاب میشد. بنابراین طراحی باید از پایداری و کارایی لازم برخوردار میبود و تقریباً مانند یک گلایدر کاغذی غولپیکر عمل مینمود. تیم سازنده تأکید دارد که شکل بال، مساحت سطح و سرعت برای تولید نیروی بالابری کافی بسیار حیاتی بود و به همین دلیل نمونههای اولیهٔ کوچکتری را پیش از ساخت نسخهٔ نهایی آزمایش کردند.
جاکیدال یکی از اعضای تیم در این باره گفت: «یک هواپیمای کاغذی ۲۰ متری ممکن است بیفایده به نظر برسد و از یک نظر هم بیفایده است اما دقیقاً با رساندن مسائل به مرز مهندسی و به خاطر خود چالش، پیشرفت اتفاق میافتد.» وی افزود: «ما ماهها با رطوبت، ساختار، آیرودینامیک، میلیمتر و جاذبه دست و پنجه نرم کردیم. دیدن پرواز آن و سپس برخوردش به ستونهای انتهای آشیانه گواه این است که همیشه تلاش برای ساختن غیرممکنها ارزشش را دارد.»
پایگاه خبری جریان/ جریان آنلاین (/)