جریان آنلاین (/) | در روزهایی که از رونق گردشگری در اصفهان، تعدد رویدادهای فرهنگی ،برگزاری کنسرت ها، شلوغی رستوران‌ها و پُر بودن هتل‌ها سخن می‌گوییم، کمتر می‌پرسیم این رونق اقتصادی نصیب چه کسانی می‌شود و چه گروه‌هایی اساساً امکان بهره‌مندی از آن را ندارند.
برای بخشی از جامعه که در حالت خیلی خوشبینانه بخواهیم تعداد آنها را ۱۰ درصد حساب کنیم یعنی یک جمعیت ۸/۵ میلیون نفری ، سفر به کیش، اصفهان یا شمال، اقامت در هتل و شرکت در رویدادهای تفریحی، بخشی از زندگی عادی است؛ اما برای بخش بزرگی از مردم یعنی ۹۰ درصد ، همین تجربه‌ها به اولویت‌هایی دور از دسترس تبدیل شده‌اند. وقتی درآمد خانوار صرف مسکن، خوراک، درمان و تحصیل فرزندان می‌شود، سفر و تفریح نه از سر بی‌علاقگی، بلکه به دلیل ناتوانی مالی از سبد زندگی حذف می‌شوند.
در چنین شرایطی، ممکن است هتل‌ها پُر باشند، رویدادهای متعددی برگزار شوند و صنعت گردشگری گردش مالی بالایی داشته باشد؛ اما این شاخص‌ها به‌تنهایی نشان نمی‌دهند که عموم مردم از رفاه بیشتری برخوردار شده‌اند. گاهی رونق بازار، بیش از آنکه نشانه بهبود زندگی همگانی باشد، بازتاب قدرت خرید گروهی است که همچنان امکان مصرف و تفریح دارند.
مسئله، مخالفت با رونق اقتصادی یا برخورداری افراد نیست؛ مسئله این است که آیا در سیاست‌گذاری شهری و فرهنگی، برای کسانی که توان پرداخت هزینه‌های متعارف را ندارند نیز سهمی در نظر گرفته‌ایم؟
شهری که در آن رویدادهای فراوان برگزار می‌شود، اما بخش بزرگی از شهروندان توان حضور در آنها را ندارد، با مسئله‌ای فراتر از اقتصاد روبه‌روست؛ مسئله، نابرابری در دسترسی به فرصت‌های زندگی است.
توسعه را نباید فقط با تعداد هتل‌ها، حجم سرمایه‌گذاری و شمار رویدادها سنجید. باید پرسید چند خانواده امکان سفر دارند، چه کسانی به امکانات فرهنگی و تفریحی دسترسی پیدا می‌کنند و چه تعداد از مردم به دلیل محدودیت مالی، ناچارند صرفاً تماشاگر رونق شهر باشند.
توسعه زمانی معنا پیدا می‌کند که امکانات شهر فقط برای کسانی نباشد که توان پرداخت هزینه‌های آن را دارند؛ بلکه همه شهروندان، متناسب با شرایط خود، سهمی از رفاه، شادی و زندگی اجتماعی داشته باشند.
*کارشناس مسائل اجتماعی
پایگاه خبری جریان/جریان آنلاین (/)