جریان آنلاین (/): رونمایی غیرمنتظره آئودی از ابرخودروی پرچمدار نوولاری خبری بزرگ در دنیای سوپراسپرت ها بود. این هیولای تازه نفس که به عنوان جانشین معنوی مدل افسانه ای آر۸ قد علم کرده در زیر پوسته فیبر کربنی خود از همان پلتفرم لامبورگینی تمراریو تغذیه می کند. اما تلاقی مهندسی مشترک این دو غول به خلق دو کاراکتر کاملاً متضاد ختم شده است.
امیرمسعود عابدین در گزارشی آورد؛ در دنیای ابرخودروها اشتراک پلتفرم و قلب تپنده اتفاق جدیدی نیست. اما اینکه چگونه دو برند با یک نسخه فنی واحد دو محصول کاملاً متفاوت ایجاد کنند هنر ناب طراحی است. آئودی نوولاری و لامبورگینی تمراریو مصداق بارز این هنرنمایی هستند. هر دو از ساختار سبک وزن کربنی و پیشرانه هشت سیلندر پلاگین هیبرید بهره می برند. اما وقتی آنها را کنار هم می گذارید با دو کهکشان متفاوت از نظر فلسفه زیبایی شناسی روبرو می شوید. یکی وحشی و بی پروا و دیگری مغرور و مدرن و اصیل.
در پیشانی خودرو لامبورگینی تمراریو خشم عریان خود را به نمایش می گذارد. زوایای تند و تیز و دماغه ای که گویی به زمین چسبیده از تمراریو یک گلادیاتور آماده نبرد در پیست ساخته است. در نقطه مقابل آئودی نوولاری لباسی از جنس وقار و تکنولوژی به تن دارد. جلوپنجره عریض سینگل فریم در پایینی ترین حالت ممکن میان دو چراغ باریک و مینیمالیستی جا خوش کرده است. ورودی های هوای بزرگ جلو وظیفه تنفس موتور وی ۸ را انجام می دهند اما برخلاف لامبورگینی کل چهره ماشین را قربانی خود نکرده اند و در هارمونی کامل با بدنه هستند.
وقتی از پهلو به این دو قلو نگاه می کنید ساختار موتور وسط و تناسبات مشترک کابین خودنمایی می کند. اما جادوی طراحی از همین جا مسیرش را جدا می سازد. لامبورگینی با ایجاد چین و چروک های عمیق و رکاب های تیز و کانال های هوای پهن روی بدنه حتی در حالت سکون هم حس پرواز را القا می کند. در سمت دیگر آئودی ترجیح داده تاریخ پرشکوه خود را ورق بزند. حضور قطعه نمادین و متضاد جانبی ارجاع مستقیمی به خط و نشان آر۸ کلاسیک دارد. نکته شگفت انگیز در نمای جانبی نوولاری حذف کامل شیشه عقب و جایگزینی آن با ورودی های هوای فلزی و تراش خورده است.
بخش پشتی تمراریو هیچ ابایی از به رخ کشیدن جنون خود ندارد. بخشی از لاستیک های غول پیکر عقب کاملاً برهنه و نمایان هستند تا حس یک خودروی خالص مسابقه ای تداعی شود. نوولاری اما اتوکشیده و آینده نگر است. یک نوار نوری سراسری و بسیار ظریف عرض پهن خودرو را برجسته می کند. در این خودرو از باله عقب زمخت و ثابت خبری نیست و جایش را به سیستم آیرودینامیک فعال و پنهان داده است. تنها وجه اشتراک هر دو خودرو اگزوزهای بالا آمده در مرکز سپر است. آنجا هم لامبورگینی فرم شش ضلعی سنتی خود را حفظ کرده و آئودی به سراغ یک خروجی بیضی شکل تمیز و شیک رفته است.
این تضاد دراماتیک با باز شدن درها به اوج می رسد. کابین تمراریو به وضوح از کاکپیت جت های جنگنده الهام گرفته شده است. دکمه استارت قرمز رنگ و دوخت های تند و تم شش ضلعی راننده را پیش از روشن شدن موتور غرق در آدرنالین می کند. اما آئودی فضایی کاملاً خویشتن دارانه و مینیمال خلق کرده است. ترکیب لوکس چرم و آلکانترا و فیبر کربن مات با دکمه های فیزیکی بسیار کم و نمایشگرهای مخفی در دل داشبورد اتمسفری دقیق و مدرن و به طرز عجیبی آرامش بخش را پدید آورده است. آرامشی که شاید تصورش در یک خودروی هزار و یک اسب بخاری غیرممکن به نظر می رسید.
نوولاری و تمراریو تعریف دقیقی از معماری هوشمندانه در صنعت خودرو هستند. لامبورگینی با این استایل تهاجمی پایان دوران موتورهای ده سیلندر خود را جشن می گیرد. آئودی با نوولاری پیوندی مستحکم میان خاطرات آر۸ و خودروهای مفهومی آوانگارد خود برقرار می سازد. شجاعت آئودی برای به خط تولید فرستادن این طرح مفهومی بدون کمترین تغییر ستودنی است. حتی اگر سهم دنیا از این دلبر آلمانی تنها ۴۹۹ دستگاه باشد. در نهایت این دو سوپراسپرت دو روحیه کاملاً متفاوت را هدف گرفته اند. لامبورگینی برای کسانی است که می خواهند فریاد بزنند و برون گرا باشند. آئودی برای کسانی که قدرت بی رحم را در پوششی از اصالت و سکوت و مهندسی بی زمان می پسندند.
پایگاه خبری جریان/ جریان آنلاین (/)